سفره هرکس که با عشق تو دمخور میشود

دائما از لطف زهرا مادرت پُر میشود

گوشه چشمت ناصبی را کرد مجنون الحسین

سنگ از خیمه نشینی شما دُر میشود

تـا که نشست بر سر دیـوار پرچـمت

سـایه فکنـد بـر دل عشـــاق مـاتمت

آمد ندا ز عرش که"نوحوا علی الحسین"

مقتـل نـزول کرد در آیـات مریمت

نوکر نرود به کربلا پس چه کند...؟
خود را نرساند به شما پس چه کند...؟

قلبش به کرمخانه ارباب خوش است...
گر رو نزند به آشنا پس چه کند... ؟

دارو ز شفاخانه تربت خواهد ...
جامانده زکربلا شفا پس چه کند...؟

خاک قدمت بهشت ،با بودن تو...
ماندیم بهشت را خدا پس چه کند...؟

دامن مکش از دست گدایان درت...
بی لطف شما بگو گدا پس چه کند...؟

ارباب شدی که روبه هرکس نزنم
بنده نکند توراصدا... پس چه کند...؟

السَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ ...

دلم ز روز ازل گشته مبتلای حسیـــــن

سلام من به حسین و به کربلای حسین

وجودِ عاشق و معشوق وقف یکدگر است

حسین برای خدا و خدا برای حســــین

هر آینه دلى ست که حیران کربلاست

در هر کجا سرى ست، پریشان کربلاست

داغى اگر که هست به این سینه داغ توست

ماتم اگر که هست ز هجران کربلاست

از شوق رود بود که دریا درست شد

تقصیر درد بود مداوا درست شد

عاشق به ذات خویش ندارد هویتی

یوسف که ناز کرد، زلیخا درست شد

همین که جذبه ی چشم حسین دام گذاشت

مرا کشید به سمتش "غلام" نام گذاشت

همین که شبنم مرثیّه روی گونه نشست

به چشم های ترم دستی احترام گذاشت

من گدایی درت را دوست می دارم حسین

سائلان محضرت را دوست می دارم حسین

دست بوس نوکرت بودن برای من بس است

نوکری نوکرت را دوست می دارم حسین